Terugkijken op 2013

2013............een jaar met veel dieptepunten en hoogtepunten.

Het jaar begon mooi.
Er was veel om naar uit te kijken.
Een dagje hoofdredacteur zijn bij Voetvak + magazine, Rick zijn examenjaar, mam 65 jaar, zwager 50, contract getekend voor deelnemen aan zorggroep/zorgketen, uitstapje Rotterdam met vriendinnen, weekend weg "klupje".
Allemaal dingen waar ik enorm naar uitkeek. Gezelligheid, leerzaam, hoogtepunten.
Kortom ik had er weer zin in!

Dat het dan zo radicaal zou kunnen omslaan.
Het is eind januari. Net na Rick zijn verjaardag.
Telefoon vanuit het ziekenhuis. Mams aan de lijn. Wil je me ophalen? Paps is opgenomen met pijn.
En ik kan bijna niet meer ( net aan het herstellen van heupoperatie en niet zelf mogen autorijden)
Oke.......kom eraan. Sinds die tijd leefden we in een onzekere tijd. Dat er uiteindelijk veel meer aan de hand was dan een verstopping kwamen we na ruim 2 weken eindelijk achter. De manier waarop laat ik maar in het midden. Die avond vergeet ik nooit meer. Dat doet me nog pijn als ik eraan denk.

Heen en weer gereis met mam begint. Helemaal niet erg natuurlijk, want je wil graag bij de mensen zijn die je dierbaar zijn. Vooral als ze maar steeds zieker en zieker worden. En het ineens erg zichtbaar wordt.
En maar wachten op "iets" een naam...............
Tussentijds weekendje weg met vriendinnen, dat me echt goed heeft gedaan. Even weg met zulke fijne meiden waarbij je alles kunt zeggen en delen. Heerlijke dagen gehad.
Ondertussen draai je met de praktijk ook door. Moet je zaken regelen voor school. Gesprekken met school over de kids.
En maar leven in onzekerheid. En ook wel eens schuldgevoelens. Dat je je gezin tekort doet. Ook zij hebben je nodig. Gelukkig heb ik een stevig thuisfront. Die me steunt en helpt. Zo getroffen hiermee.
Tussentijds gesprekken met artsen. Die zien er niet rooskleurig uit.
Na ruim 5 weken komt er eindelijk een uitslag. Maar dat ging gepaard met veel pijn en verdriet. En maar denken wanneer beginnen ze nu? Er MOET een keer wat gebeuren. Dit kan niet zo.
De vervelendste avond in het ziekenhuis is het moment vlak voordat er begonnen wordt met de chemo. Die dag kwam er nog een akelige boodschap te verwerken. Het zat niet alleen in de lymfeklieren, nee ook in het hersenvocht. Vandaar die verwardheid etc. Hem dan daar zo als een doodzieke man te moeten zien liggen. Mijn paps, rots in de branding. Ja die avond brak er echt iets. Een avond die ik ook nimmer meer zal vergeten. Ook nadien met mams niet.
Tom zijn verjaardag komt eraan. Nee opa zal er niet bij zijn. Dus wij gaan naar opa heen met gebak. 2 dagen na de eerste kuur. En ineens komt daar een berichtje via mail. Een lichtpuntje op de verjaardag zonder paps. En zo is hij toch aanwezig.

Die momenten blijven me echt bij. Ook zijn lieve berichtjes die ik voordien en nadien weer kreeg. Ze blijven bewaard.

De dag van hoofdredacteur breekt aan. Of ik ideeën had etc. Wel was mijn verhaal klaar over het thema nummer Reuma. Dit nummer dat ik opgedragen heb aan mijn lieve vriendin en ook een beetje aan mijn vader en moeder. 

Het was een zeer leerzame dag. Een enthousiast team die me een warm welkom heten. Met name met Jacha Rootlieb heb ik nog wel eens contact. Ze doet me veel denken aan mijn vriendin. De manier waarop zij ook in het leven staat en dingen onderneemt. Echt prachtmens!
Open en hartelijk.
Mijn dank is groot Jacha. Hoe je mij hebt begeleidt etc. die dag.

Laten ik eens verder kijken over het jaar 2013.
Rick slaagt voor het schoolexamen! Prachtig te zien die jongens en meiden op gala avond. En trots als ouders om hem zo te zien. Tjee tijd vliegt hoor.

Tom die zijn toneeldebuut heeft. Ook mooi om te zien.

Vakantietijd in Nederland. Heerlijke tijd gehad. Mooi weer. Weer tijd om toe te komen aan je gezin. Het gewoon simpel bij elkaar zijn. Daar kan ik echt van genieten. Paps ondergaat de kuren met ups en downs. Mams die tussentijds nog een blinde darmoperatie moet ondergaan.
Op de dag van de eerste tussen uitslag tijdens kuren van paps.
Ook zo'n dag die je niet vergeet. Zo bijzonder. De hele dag in het ziekenhuis zitten.
Maar dan andersom iemand achter laten. Mams. En neem ik paps weer mee. Zo raar ineens. Alles komt in hevigheid terug. Het is vers allemaal. Zo ligt paps er en zo ligt mams er.
Die dag bijzondere gesprekken gehouden tijdens het uren wachten in het ziekenhuis. Het had ook wel iets.
Gelukkig gaat alles goed met de operatie en is ze snel thuis. Wij willen wel meegaan met paps voor het kuren, maar nee daar wil ze niets van weten.
Bewonderwaardigs hoe ze dit ook weer door staat.
Toppie mam. Dikke X.

En zo naderen we september. Mams zijn 65. Een feestje waard. Weekendje weg geweest met z'n allen. Dit was vorig jaar al besproken voor dit jaar. Top weekend gehad. Fijn om dan weer samen te zijn.

En zo razen we verder naar december. Als ik terug kijk en me bedenk hoe ik er vorig jaar tegen aan keek...........ik kan niet de vinger erop leggen.

Ik had verwacht dat het tekenen van het contract me nieuwe cliënten zou opleveren. Nul komma nul. Veel tijd en energie in gestoken vorig jaar. Bijeenkomsten georganiseerd met collega's. Dit jaar had ik het graag over gedragen. Helaas is dit niet verder opgepakt. Nou ja dan is dat maar zo denk ik dan. Ik doe nu mijn eigen weg volgen. En hoe ik dat doe is mijn eigen. Zakelijk gezien moet ik ook harder worden zegt mijn man. Je doet te veel voor een ander en andersom brengt het jou niets. Dat moet maar eens afgelopen zijn. Doe lekker waar jij goed in bent. Ideeën heb je genoeg. Welke dat zijn? dat lees je volgend jaar vanzelf wel weer.

Waarom dit blog?? Ik weet het niet. Ik denk dat ik het nodig heb om dingen van me af te kunnen schrijven. En hoe ik dat doe maakt me geen ene r.k uit. Dit is mijn manier van dingen verwerken.

Berkellandwebshop filmpje

Webwinkel

Dit is lang geleden dat ik een blog heb geschreven.
Er is zoveel gebeurd de laatste maanden, dat ik het helemaal heb laten versloffen.

Want wat ik graag wil delen is namelijk het volgende:

Mijn eigen webwinkel! www.berkellandwebshop.nl
Ik had al wel een "gratis"versie vantoptotteen genaamd maar uiteindelijk was ik zoekende naar een titel wat bij mijn praktijk past. Aangezien ik al jaren onder de naam berkellandpedicure werkzaam ben werd het logisch om mijn webwinkel Berkellandwebshop te gaan noemen.

Hierin hoef ik niet alleen maar voet gerichte producten te verkopen, maar ook andere spullen zoals sjaals, tassen, armbanden, decoratie etc. Waar ik bijzonder hoge verwachtingen van heb zijn de producten van PHB. Een lichaamsproduct die nieuw in Nederland op de markt is. Dierproefvrij en halal gecertificeerd.

Heerlijke bodybutters, lotions en een heuse mannenlijn staan op de verlanglijst.

 

Nieuwsgierig geworden?

Neem dan snel een kijkje en bestel nog voor de feestdagen.

Klik dan ook even de fanpagina aan en blijf op de hoogte van allerhande producten en welke acties.

 

Open Tuin Fair in Noordijk

Op 30 juni is het dan zover.
Ik sta dan voor het eerst op een Open Tuin Fair in Noordijk.
Een oud klasgenoot van me organiseert dit in haar eigen tuin.
Wat een waanzinnig mooie grote locatie zeg.

Met meer dan 100 stand houders is het zeker een grote fair te noemen.
Maar wat moet ik als bedrijf daar gaan promoten? Wat wil ik bereiken?
Nou eigenlijk stel ik mij geen doel voor ogen.
Ik vind het samenspel tussen bezoekers en standhouders mooi om te zien.
Hoe prikkel je de mensen om ze in je stand te krijgen.

Bij de vorige beurs had ik botjes tellen in de voeten gedaan. Een prijsvraag zeg maar.
Dit jaar ga ik foto's maken van voeten. De mooiste, raarste, grappigste paar voeten winnen een voetpakket.

Tevens zal ik ook producten uit de praktijk meenemen. Van voet tot hand gebied.

Inmiddels zijn mijn banners ook klaar. Deze ga ik ook inzetten die dag.
En ze zijn echt mooi geworden!!!
Echt blikvangers volgens mij.

Ach..........nu nog hopen op mooi weer.

Kom je ook?

Op 30 juni aan de Bliksteeg 3 in Noordijk van 10:00 tot 17:00 uur?
Entree is € 2,- en kinderen gratis.

Hoofdredacteur voor een dag bij Voetvak+ magazine

Een tip van je sluier. Hoe het eruit komt te zien, moet ik ook afwachten  natuurlijk.
Maar ik zou het leuk vinden als je me laat weten wat je ervan vond of vind.

Voorwoord Voetvak+

Hallo lezers. Ik mag dit keer het voorwoord schrijven voor de voetvak+.
Ik zal me eerst voorstellen aan jullie.

Ik ben Ursela Vogt en ben sinds april 2011 Medisch Pedicure in Eibergen.
Sinds juni 2003 ben gediplomeerd pedicure en ben toen gaan starten met mijn eigen praktijkje aan huis. Toen was ik ook nog werkzaam als ziekenverzorgende in een verpleeghuis op een afdeling waar ik dementerende ouderen heb verzorgd. In 2005 hebben we verbouwd bij ons huis omdat de ruimte waarin ik werkte niet groot genoeg was om uit te kunnen groeien. Sinds die tijd kan ik niet anders zeggen dat mijn praktijk nog steeds groeiende is en ik me (bijna) full- time richt op de praktijk.
Wil je meer van me weten? Neem dan een kijkje op de website www.pedicure-ursela.nl of volg me op Twitter @https://twitter.com/pedicureurselaof via mijn facebookpagina  medisch pedicure eibergen.

Facebook. Een medium die op dit moment niet uit mijn leven is weg te denken. Door mijn (eigenlijk) verslaafde tik aan facebook zal ik maar zeggen ben ik Voetvak+ gaan volgen. En ineens stond het daar beschreven. Laat je visitekaartje achter op de beurs en WIN een dagje hoofdredacteur voor 1 dag. Wat baalde ik dat ik nu net niet naar die beurs kon. Maar toen stond er ineens dat je ook via het facebook bericht kon insturen. Zo gezegd zo gedaan, totdat ik vorig jaar in november mijn mailbox opende met daarin het bericht dat ik gewonnen had!
Veelvuldig mail contact volgde met Jacha Rothlieb. Ik had er meteen een goed gevoel bij. Wat een ontzettend leuk, warm en spontaan mens dacht ik nog. Of ik ideeën had voor het nummer. Ik mocht er rustig over na gaan denken. En ineens kwam het thema door. Dit naar aanleiding van een artikel van Angela Groothuizen in het blad vrouw. Ik dacht aan mijn beste lieve vriendin Anja. Al jong kreeg ze te maken met Reuma. Een onzichtbare stille ziekte die veel verdriet en ellende met zich mee (kan) brengen. Een onder geschoven kindje vond ik. Alles staat en stond in de pedicure wereld in het teken van de diabetesvoet. Ik was dat eerlijk gezegd wel een beetje beu. Vandaar het thema reuma.
Het is uiteindelijk geen interview geworden maar een verhaal van ons beiden hoe ik naar haar kijk naar een leven met reuma en zei op haar beurt hoe zij omgaat met de reuma. Ikzelf was nogal onder de indruk naar haar kant van het verhaal. Ik hoop met dit nummer jullie iets meer inzicht te kunnen geven over het leven met reuma.

Uiteindelijk was het 18 maart dan zover! Op weg naar Amsterdam. Ik moest er om 11:00 uur zijn. Ach ja ik was natuurlijk weer 45 minuten te vroeg. Maar ik werd uiterst open en enthousiast ontvangen door Jacha. Een voorstel rondje werd gedaan en ik wist gewoon niet waar ik beginnen moest. Ik had me er ook niet echt in verdiept zal ik maar zeggen. In de tijd dat ik met Jacha veelvuldig mailde werd mijn vader ernstig ziek. Dus deze dag verdrong wat naar de achtergrond. Maar hij is wel super trots dat ik dit heb gedaan. Daarom lieve pap is dit nummer ook aan jou opgedragen. Jou humor en jou manier van doen hebben mij gevormd tot wie ik ben. Door jou manier van contacten leggen doe ik dat eigenlijk ook. Impulsief en het leven nemen met een grote dosis humor!

Ik heb die dag mogen zien hoe het vakblad tot stand komt en de manier hoe de artikelen etc. beoordeeld worden. Dat is nogal een werkje zeg. Ook hoe de kleur samenstelling tot stand komt is mooi om te zien. Werkelijk lezers, stuur jullie ideeën of wat ook op. Ze worden echt gelezen en ze zijn altijd op zoek naar nieuwtjes en andere tips. Ik ging aan het eind van de dag met twee tassen vol weer op weg naar huis. Een dag waarin ik veel gezien heb.

De dames op de redactie waren ook allemaal super gezellig. Een heerlijke lunch was een topper die dag. Wat een leuk gezelschap aan dames. Allemaal vakvrouwen die weten waarmee ze bezig zijn. Ontzettend belangstellend en open. Dank jullie wel Sarah, Kim, Natascha, Yvonne en Jacha. Ik heb echt genoten die dag. Ik hoop dat de andere dames ook zo gaan genieten van hun dagje hoofdredacteur voor 1 dag. Uiteindelijk zijn er foto’s geschoten van mij en Anja. Wat een lachen was dat zeg. Ja ik kan wel zeggen dat ik het allemaal als zeer gezellig en zeker indrukwekkend ervaren heb. Er komt nog veel bij kijken bij het tot stand komen van dit vakblad. Dat is iets wat ze mij niet meer kunnen afpakken. Oh ja, niet te vergeten de foto op de voorkant van dit nummer is van mijzelf. Ik heb zelf foto’s geschoten voor mijn praktijk die ik gebruik op mijn website, folders etc. Ze zijn gemaakt door een vak fotograaf Han ten Hennepe.

Ik wens jullie veel lees plezier en ik zou het leuk vinden dat je me laat weten wat je ervan vond.

Met vriendelijke groeten

Ursela Vogt